بهلول و بانی مسجد

بهلول از مکانی می‌گذشت. مسجدی دید در حال ساخت‌وساز. تابلویی بر سر درب آنجا نصب کرده و نام بانی ساختمان را نوشته بودند. بهلول تابلوی دیگری سفارش داد‌ و گفت نام خودش را به عنوان بانی مسجد بنویسند. شبانه تابلوی اصلی را برداشت‌ و تابلوی خودش را به جای آن نصب کرد و در گوشه‌ای ایستاد. بانی اصلی ساختمان مسجد برای رسیدگی به کارهای ساختمان از راه رسید. تابلوی جدید را دید. بسیار خشمگین شد. از کارگران پرسید: «این تابلو را چه کسی در اینجا نصب کرده است؟ من زحمت می‌کشم و هزینۀ ساختمان را می‌دهم. بهلول چه‌کاره است؟» بهلول، که منتظر این لحظه بود، به صاحب اصلی ساختمان گفت: «اینجا چه می‌سازی؟» گفت: «مسجدی باشکوه». بهلول گفت: «این مسجد را برای چه کسی می‌سازی؟» گفت: «معلوم است! برای خداوند یکتا که بندگانش ‌در اینجا نماز بخوانند‌ و خدا را عبادت کنند». بهلول گفت: «اگر برای خدا می‌سازی خدا می‌داند چه کسی اینجا را ساخته است. بگذار به نام من باشد! خدا می‌داند پدر چه کسی را بیامرزد!»

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «أَفْضَلُ اَلْعَمَلِ مَا أُرِيدَ بِهِ وَجْهُ اَللَّهِ؛^۱ بهترین عمل آن است که فقط برای رضای خدا باشد». چنین عملی، نظری به دیگران ندارد و این نشانۀ اخلاص است.