کرامتی از حضرت سیدالشهدا‌ علیه‌السلام و حضرت فاطمه علیهاالسلام

حاج‌شیخ علی‌اکبر ترک تبریزی، از وعاظ بسیار متدین و مقبول نزد تمام طبقات، در تهران بود. حدود شصت سال قبل، ایشان در منبر رسمی می‌فرمود در کربلای معلا مشرف بودم. ایام خلوتی بود. در نزدیکی ضریح مقدس نشسته بودم. مردی وارد حرم مطهر شد. پنجره‌های ضریح را گرفت‌ و با زبان ترکی می‌گفت: «من از راه دور به عشق زیارت شما آمده‌ام. پول‌هایم تمام شده است. هیچ کس را هم نمی‌شناسم. شما مرا می‌شناسید و من هم شما را می‌شناسم. من فقط سی دینار می‌خواهم که به تبریز برگردم. این مبلغ را هم فقط از خود شما می‌خواهم. من آبرو دارم. تاجر و بازرگانم. نمی‌خواهم آبرویم برود. فقط سی دینار می‌خواهم، آن هم از خود شما تا به شهرم برگردم». وی این مطلب را مرتب تکرار می‌کرد.

من زبان ترکی می‌دانستم. توجهم جلب حال‌ و مقال او شد که چه می‌گوید و چطور فقط از خود امام حسین علیه‌السلام می‌خواهد ولا غیر! در همان حال دیدم بانوی محترمی با او صحبت می‌کند، اما او می‌گوید: «من با امام حسین علیه‌السلام صحبت می‌کنم نه با شخص دیگری! شما به من چه کار دارید!» نفهمیدم چطور شد، اما دیدم که آن خانم رفت‌ و این مرد بَرسَرزنان‌ و سینه‌زنان از پی آن بانوی محترم می‌دوید و می‌گفت: «بانوی من! بانوی من! کجا رفتی؟» من با سرعت داخل صحن مطهر‌ رفتم و به او گفتم: «چه اتفاقی افتاد؟ چرا این‌قدر دگرگون‌ و مضطربی؟» گفت: «مگر تو دیدی؟! آن خانم را هم دیدی؟!» گفتم: «من تمام ماجرا و گفت‌وگویت با امام حسین علیه‌السلام را شنیدم. این خانم که بود و با تو چه کاری داشت؟» گفت: «این خانم سی دینار برایم آورده بود. من قبول نمی‌کردم و می‌گفتم خودم با امام حسین علیه‌السلام صحبت می‌کنم. با شخص دیگری کار ندارم! فرمود: بگیر! من مادرش فاطمه‌ام! سی دینار را در دامنم انداخت‌ و رفت. من دیگر او را نمی‌بینم! یا اباعبدالله! من به قربان تو و مادرت! مرا ببخش! جسارت کردم!»

السلام علیک ایتها الصدیقة الشهیدة، السلام علیک ایتها الرضیة المرضیة، السلام علیک ایتها الزکیة التقیة، السلام علیک یا فاطمة الزهراء، یا بنت رسول الله و یا حبیبة حبیب الله‌ و رحمة الله و برکاته.