لولا علی لهلک عمر

عمر در مسجد نشسته بود و برای حاضران سخنرانی می‌کرد. مرد غریبه‌ای وارد شد و به عنوان خلیفۀ پیامبر به او ادای احترام کرد. عمر پرسید: «که هستی و از کجا آمده‌ای؟» تازه‌وارد گفت: «از بادیه می‌آیم. فتنه ر‌ا دوست دارم و از حق کراهت دارم. یهودیان و نصرانیان را تصدیق می‌کنم. به چیزی که ندیده‌ام ایمان دارم، و به چیزی که آفریده نشده است اعتقاد دارم». عمر در ارتباط با مردم بسیار خشن و تندرفتار بود و اهل ارفاق و محبت نبود. خواست او را تنبیه کند و با اهانت از مسجد بیرونش کند، اما شخصی از یاران عمر گفت: «با علی که در آن گوشۀ مسجد به عبادت نشسته است مشورت کن. سپس او را مجازات کن». از حضرت علی علیه‌السلام دعوت کردند که دربارۀ سخنان این مرد غریبه و تازه‌وارد قضاوت کنند. مرد تازه‌وارد مطالب قبلی را بازگو کرد. حضرت فرمودند: «احسنت و مرحبا! بسیار سخن حق و درستی گفتی و اعتقادت مقبول خدا و رسول است!»

حاضران به شگفت آمدند و از آن حضرت توضیح گفته‌های مرد تازه‌وارد را خواستند. حضرت علی علیه‌السلام فرمودند خداوند در قرآن مجید می‌فرماید: «اموال و اولادتان برای شما فتنه هستند».^۱ مقصود این مرد این است که من اموال و اولادم را دوست می‌دارم. در این گفتار گناهی نکرده است. این مرد می‌گوید از حق کراهت دارم؛ و خداوند در قرآن مجید می‌فرماید: «مرگ حق است»^۲ و این شخص از مردن و مرگ کراهت دارد. در این سخن هم مشکلی نیست. این مرد می‌گوید یهود و نصارا را تصدیق می‌کنم. خداوند در قرآن می‌فرماید یهود می‌گویند نصرانی‌ها چیزی نیستند و ارزشی ندارند و نصارا هم می‌گویند یهود چیزی نیستند و به حساب نمی‌آیند.^۳ این مرد محترم می‌گوید من این سخن ایشان را تصدیق می‌کنم و به خداوندی که ندیده‌ام ایمان دارم و هیچ شکی در این عقیده ندارم. در آخرین جمله‌ای که این شخص می‌گوید «به چیزی که خلق نشده است اعتقاد دارم» مقصودش روز قیامت است. روز قیامت هنوز خلق نشده است و این مرد به قیامت اعتقاد دارد.

تمامی حاضران به احترام حضرت علی علیه‌السلام ایستادند و از توضیحات قرآنی آن حضرت خوشحال شدند و سپاس‌گزاری کردند. عمر ایستاد‌ و گفت: «لولا علی لهلک عمر؛ اگر علی اینجا نبود عمر از این قضاوتش هلاک شده بود».

سلام الله و صلواته علیک یا سیدی و مولای یا امیر المؤمنین و یا سید الوصیین و رحمة الله و برکاته.