بخشش امام حسن مجتبی علیه‌السلام به مروان

مروان از حاکمان ثروتمند و از دشمنان سرسخت و کینه‌توز خاندان عصمت و طهارت بود. نامش با عنوان دشمن بزرگ اهل بیت علیهم‌السلام در تاریخ ثبت شده است. امام حسن مجتبی علیه‌السلام اسب زیبایی داشتند. مروان خاطرخواه آن اسب بود، اما از امام حسن علیه‌السلام خجالت می‌کشید تقاضای خرید آن اسب را کند. یکی از دوستانش را مأمور کرد که در مسیر امام حسن علیه‌السلام بایستد و ‌هر وقت آن حضرت از آن مکان می‌گذرند با صدای بلند بگوید: «چه اسب زیبایی!» یقین داشت اگر آن حضرت صدای او را بشنوند اسب را به او خواهند بخشید. آن شخص به دستور مروان عمل کرد و با مشاهدۀ آن امام همام گفت: «چه اسب زیبایی!» امام مجتبی علیه‌السلام از اسب پیاده شدند و افسارش را به او دادند و فرمودند: «به مروان بگو اگر خودت هم می‌آمدی این اسب را، که نزد من محبوب است، به تو هدیه می‌کردم».

امام حسن مجتبی علیه‌السلام کریم اهل بیت علیهم‌السلام هستند. «کریم» به کسی می‌گویند که با کسانی که به او بدی و دشمنی کرده‌اند خوبی و مهربانی کند و راضی نشود هیچ کس ناامید از حضورش برگردد، اگرچه دشمن خونی‌اش باشد. آن‌قدر دوست و دشمن از امام حسن علیه‌السلام فضل، بخشش و کرامت دیده بودند که در هر محفلی نامی از کریم برده می‌شد بی‌اختیار دوست و دشمن می‌گفتند: حضرت حسن بن علی علیهماالسلام.