عاقبت به خیری با زیارت امام حسین علیه‌السلام

یک نفر از فرزندان خانوادۀ محترمی از بازاریان و بازرگانان تهران در نتیجۀ مجالست با رفقای ناباب از نظر اخلاقی بسیار منحرف و بدرفتار می‌شود، به طوری که تمام اعضای فامیل و خانواده او را ترک می‌کنند. برادران این شخص از سر دلسوزی برای نجات برادرشان، به آیت‌الله خوانساری رجوع می‌کنند و از ایشان برای نجات برادرشان راهی می‌طلبند. آیت‌الله خوانساری می‌گویند: «مگر چه کار زشتی می‌کند؟» پاسخ می‌دهند: «از هیچ گناه و کار زشتی روگردان نیست و اهل نماز و روزه هم نیست». آقای خوانساری می‌گویند: «من برای چنین کسی نمی‌توانم کاری انجام دهم. برایش دعا کنید». برادران، با عجز و لابه، می‌گویند: «ما به شما پناه آورده‌ایم. هر دستوری بدهید انجام خواهیم داد». آقای خوانساری می‌گویند: «فقط یک راه دارد. او را به کربلا ببرید و با طهارت کامل به حرم مشرف شوید و در مقابل ضریح مقدس سه مرتبه عرض کنید: صلی الله علیک یا مظلوم؛ اگر حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام او را پذیرفت نجات پیدا خواهد کرد، وگرنه دیگر هیچ امیدی به او نیست».

برادران، با نهایت ناامیدی، به برادرشان گفتند: «ما عازم کربلا هستیم. اسم تو را هم نوشته‌ایم. به هزینۀ خودمان تو را هم می‌بریم». فکری کرد و گفت: «به شرط آنکه قمه و لوازم نوشیدنی را همراه بیاورم». ما با ناامیدی برنامۀ سفر به کربلا را آماده کردیم و به هر شکلی مراعات او را کردیم تا او را به حرم امام حسین علیه‌السلام رساندیم. مقابل ضریح مطهر با نهایت احترام دست به سینه گذاشتیم و به او گفتیم: «به این ترتیب به حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام عرض سلام و ادب می‌کنیم، هرچه ما می‌گوییم تو نیز همراهی کن». در مقابل ضریح مطهر، در دلم گفتم: «مولای من! همان‌طور که حر بن یزید را پذیرفتی، امروز این برادر گناهکار ما را هم بپذیر! ما را از درب خانۀ رحمت واسعه‌ات ناامید برمگردان». بار اول و دوم با حضور قلب عرض کردیم: «صلی الله علیک یا مظلوم، صلی الله علیک یا مظلوم». متوجه شدم اشک‌های برادرم جاری شد و گفت: «مرا تنها بگذارید! می‌خواهم با اربابم درد دل کنم». ساعتی از دور او را زیر نظر داشتیم. بعد از گریه و زاری بسیار با گونه‌ها و چشم‌های سرخ‌شده نزدمان آمد و گفت: «برویم! من آدم یک لحظه قبل نیستم! من مهمان آقا و اربابم بودم. آن بزرگوار هم با نهایت بزرگواری مرا پذیرفت. من حسینی شدم و افتخار می‌کنم به بزرگواری اربابم حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام».

اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا.

امام صادق علیه‌السلام فرمودند: «هر کس به زیارت جدم حضرت اباعبدالله علیه‌السلام مشرف شود جده‌ام فاطمۀ زهرا علیهاالسلام برای او دعا می‌کند و از خداوند برای زائران فرزندش طلب آمرزش و مغفرت می‌کند. حاجاتشان برآورده می‌شود و عمر طولانی با وسعت رزق، پاداش زائران جدم حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام است».^۲ چه سعادتی از این بالاتر!

اللهم ارزقنا زیارة الحسین و شفاعته فی الدنیا والآخرة، برحمتک یا ارحم الراحمین‏.

امام رضا علیه‌السلام می‌فرمایند: «هر کس در روز عاشورا کسب‌وکار و امور زندگی‌اش را رها کند و برای جدم حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام عزاداری و سوگواری کند، خداوند تمام نیازمندی‌هایش را به بهترین وجه تأمین می‌کند؛ و هر کس روز عاشورا، روز غم و اندوهش باشد و در این روز به سوگواری و عزاداری و گریستن بر مصائب حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام مشغول باشد، روز قیامت، روز شادی و خوشحالی‌اش خواهد بود و چشمش به دیدار آن حضرت روشن خواهد شد؛ و هر کس در این روز در پی کسب‌وکار باشد خیر و برکتی عایدش نمی‌شود و روز قیامت با شمر و عمر سعد محشور خواهد شد».^۳