کرامتی از حضرت زینب علیهاالسلام

حضرت زینب علیهاالسلام بانویی است بزرگوار و بی‌مانند در تاریخ جهان. اسلام آغازش محمدی است و استمرارش حسینی؛ و حماسۀ کربلا آغازش حسینی است و استمرارش زینبی. حضرت زینب علیهاالسلام بر ستم‌کاران فریاد کشید و هیچ‌گاه مرعوب زور و قدرتشان نشد‌ و برای بانوان‌ و کودکان داغ‌دیده پرستار‌ و غم‌خواری بود مهربان؛ و در همان حال، غافلان‌ و فریفته‌شدگان زر‌ و زور‌ و قدرت را پند‌ و اندرز می‌داد‌ و آن‌ها را از خواب غفلت بیدار می‌کرد. ایشان حماسۀ کربلا را با نهایت زیبایی پاسداری فرمود‌ و آن را تا روز قیامت جاویدان ساخت؛ کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب نبود. سلام‌ و درود بر بانوی قهرمان کربلا زینب کبری علیهاالسلام.

مرحوم سید کمال‌الدین رقعی، مسئول واحد تأسیسات و برق صحن مقدس حضرت زینب علیهاالسلام، می‌گوید جشن عید مبعث بود و کارگران مشغول چراغانی صحن بودند. یکی از کارگران، به نام صاحب، از بالای پشت بام به وسط صحن روی سنگ‌فرش‌ها سقوط کرد. مردم جمع شدند و او را به بیمارستان عباسیۀ شهر دمشق بردند. حالش بسیار وخیم بود و امیدی به زنده‌ماندنش نداشتیم. روز بعد دیدیم صحیح‌ و سالم آمد و مشغول کار شد. تعجب کردیم و از حالش پرسیدیم. جوانِ کارگر گفت در حالت بیهوشی روی تخت بیمارستان خوابیده بودم. دیدم بانوی مجلله‌ای، که دست دختر کوچکی در دستش بود، به اینجا آمدند. آن دختر کوچک گفت: «اینجا چه می‌کنی؟ بلند شو و سرِ کارَت برو و کارَت را تمام کن!» سپس ادامه داد: «عمه‌جان! شما بگویید برود‌ و کارش را تمام کند». آن بانوی مجلله فرمودند: «برو و کارَت را تمام کن! کارَت نیمه‌تمام مانده است». من به هوش آمدم‌ و دیدم صحیح‌ و سالم هستم و هیچ دردی ندارم. همان نیمه‌شب با لباس بیمارستان از بیمارستان بیرون آمدم‌ و هیچ کسی هم متعرضم نشد.

داستان این جوان مشهور شد و تمام مردم برای دیدنش به حرم حضرت می‌آمدند و از حالش می‌پرسیدند.