نشانه‌ای از دوزخیان

هشام بن عبدالملک، خلیفۀ اموی، پس از پایان مناسک حج به عنوان خلیفۀ مسلمانان و امیرالمؤمنین در گوشه‌ای از مسجدالحرام نشست، در حالی که نگهبانان و درباریان با نهایت احترام پیرامونش ایستاده بودند. دستور داد جست‌وجو کنند و یکی از صحابه یا تابعین را نزدش بیاورند، باشد که از کلماتش بهره‌مند شوند. از طاووس یمانی، یار باوفای حضرت علی علیه‌السلام، برای دیدار با خلیفه دعوت کردند و ایشان را نزد عبدالملک آوردند. طاووس یمانی مانند شخصی عادی، بدون تشریفات، با او رفتار کرد. خلیفه گفت: «مرا نمی‌شناسی؟ من خلیفۀ پیامبر اسلام و امیرالمؤمنین هستم». طاووس گفت: «خلافت شما را تمام مسلمانان نپذیرفته‌اند. از نظر من، کسی خلیفۀ پیامبر است که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله او را برای خلافت خود مشخص فرموده باشد؛ و اگر در برابرت خضوع و خشوع نکردم و بدون اجازه در حضورت نایستادم، مولایم امیرالمؤمنین حضرت علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام فرمود اگر می‌خواهی گروهی از دوزخیان را بشناسی کسانی هستند که خود نشسته‌اند و گروهی در اطرافشان به عنوان خدمت‌گزار و تشریفات ایستاده‌اند و مزاحم دیگران می‌شوند. من نخواستم نشانه‌ای از دوزخی‌بودن شما بوده باشم». وی از عبدالملک خداحافظی کرد و به طواف خانۀ خدا ادامه داد.

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «وَ لَا تَكُنْ عَبْدَ غَيْرِكَ وَ قَدْ جَعَلَكَ اَللَّهُ حُرّاً؛^۱ بندۀ دیگران نباش! خداوند تو را آزاد آفریده است».