ماجرای خاک‌سپاری حافظ

روزی که حافظ از دنیا می‌رود گروهی از مردم شیراز به خیابان‌ها می‌ریزند و مانع دفن او در مصلای شیراز می‌شوند. فقیه شهر نیز فتوا می‌دهد که او شاعری شراب‌خوار‌ و بی‌دین بوده است و شاعر فاسق و فاجر صلاحیت دفن‌شدن در کنار نیکوکاران‌ و شایستگان را ندارد. اختلاف شدیدی میان گروه‌های طرفدار حافظ و مخالفانش به وجود می‌آید. در پایان، همگی متفق می‌شوند که تفألی به دیوان وی بزنند و هرچه خودش گفت به آن عمل کنند. کودک نابالغی را وضوگرفته آوردند و دیوان حافظ را به او دادند و گفتند صفحه‌ای را باز کن. کودک کتاب حافظ را گشود. در اولین صفحه این غزل نمایان شد:

مخالفان سرها به زیر افکندند و حافظ را در بهترین نقطۀ مصلای شیراز به خاک سپردند.‌ از آن زمان حافظ به «لسان الغیب» معروف شد و فال‌گرفتن از دیوان اشعارش رواج یافت. حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «حُسْنُ اَلظَّنِّ مِنْ أَفْضَلِ اَلسَّجَايَا وَ أَجْزَلِ اَلْعَطَايَا؛^۲ خوش‌گمانی از برترین خوبی‌ها و بهترین عطیه‌هاست». هر گاه سخنی از کسی شنیدیم و می‌توانیم ‌برایش توجیه خوبی داشته باشیم باید حمل بر صحت کنیم و حق نداریم به او گمان بد ببریم. در دعای ابوحمزۀ ثمالی هم از زبان مبارک امام زین‌العابدین علیه‌السلام می‌خوانیم: «وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِى يَحْلُمُ عَنِّى حَتَّىٰ كَأَنِّى لَاذَنْبَ لِى، فَرَبِّى أَحْمَدُ شَىْءٍ عِنْدِى وَ أَحَقُّ بِحَمْدِى؛^۳ و خدا را سپاس که بر من بردباری می‌کند تا آنجا که گویی مرا گناهی نیست! پروردگارم ستوده‌ترین موجود نزد من بوده و به ستایش من سزاوارتر است».

اللهم اغفر لنا‌ و لوالدینا و لمن وجب حقه علینا و لمن وصانا بالدعاء، برحمتک یا ارحم الراحمین.