روزه‌دار حقیقی

در ماه مبارک رمضان‌ پیرمردی را دیدند که در خفا‌ و پنهانی غذا می‌خورد. جوانان گفتند: «مگر ماه رمضان نیست؟ چرا روزه نگرفته‌ای؟» پیرمرد گفت: «من روزه گرفته‌ام! دروغ نمی‌گویم! غیبت نمی‌کنم! به نامحرم نگاه نمی‌کنم! کلام‌ و صدای حرام گوش نمی‌کنم! با دست‌ و زبانم مردم‌آزاری نمی‌کنم! با پاهایم به جایی که نباید بروم نمی‌روم! در فکر‌ و خیالم گمان بد به کسی نمی‌برم! و به علت بیماری معده پزشکان اجازۀ غذانخوردن و آب‌ننوشیدن به من نداده‌اند. من کوشیده‌ام با تمام اعضایم روزه باشم. شما چطور؟ آیا روزه گرفته‌اید؟» جوانان با شرمندگی گفتند: «ما فقط دهان را از غذاخوردن نگاه داشته‌ایم! روزه‌دار شمایید نه ما!»

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «وَالصِّیَامَ ابْتِلَاءً لاِخْلَاصِ الْخَلْقِ؛^۱ و روزه را به عنوان آزمایشی برای اخلاص مردم واجب کرد». خداوند به وسیلۀ روزه میزان اخلاص بندگان را می‌آزماید و به آن‌ها می‌فهماند؛ زیرا این پروردگار است که تشخیص می‌دهد چه کسی روزه گرفته است و چه کسی در قیافۀ روزه‌داران است.