آثار نگاه حرام

آقای فشارکی، از مجتهدان وارستۀ شیراز و اصفهان، نقل می‌کند که در شیراز دیوانه‌ای بود که بچه‌ها دورش جمع می‌شدند و به او می‌خندیدند و مردم او را دیوانۀ کوچه و خیابان می‌پنداشتند. روزی در مسجدی به‌تنهایی به نماز مستحبی مشغول بودم. احساس کردم شخص دیگری وارد مسجد شد و متوجه من نشد. پشت یکی از ستون‌ها‌ رفت و شروع به نمازخواندن کرد. آنچنان با رعایت کامل آداب نماز را به جا می‌آورد و با قرائت صحیح نماز می‌خواند که موجب شگفتی‌ام شد. آهسته نگاهی کردم. متوجه شدم او همان دیوانۀ کوچه‌ و بازار است که کودکان‌ او را مسخره می‌کنند و کمترین نشانی از دیوانگی در او نیست.

نزدش رفتم و از این دوگانگی حال‌ و رفتارش پرسیدم. ابتدا خودش را به جنون می‌زد و انکار می‌کرد. او ر‌ا قسم دادم و گفتم به حق آن کسی که به خاطرش خودت را به ‌دیوانگی زده‌ای ماجرایت را برایم بگو. اشکش سرازیر شد و گریه‌اش گرفت. فهمیدم که انگشت بر زخمش نهاده‌ام. گفت من توفیق زیارت‌ و تشرف خدمت مولایم حضرت صاحب‌الزمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف را داشتم. ولی یک گناه باعث سلب این توفیق از من شد: یک نگاه حرام‌ و نامشروع! به قصد دیدار خواهرم به منزلشان رفتم. در هنگام ورود چشمم به خدمت‌گزار خواهرم افتاد که دختر جوانی بود. لحظه‌ای توجهم را جلب کرد. استغفار کردم و چشمم را فرو بستم. اما دیگر به زیات محبوب‌ و معشوقم موفق نشدم. هرچه توبه‌ و انابه کردم افاقه نکرد و از زیارت آن وجود نازنین محروم شدم. آیا چنین کسی دیوانۀ واقعی نیست و چاره‌ای جز دیوانگی و بریدن از همه چیز ندارد؟ انسانی که با یک گناه چنین نعمت و مقامی را از دست بدهد آیا پس از سلب این نعمت، دنیا و مافیها برایش ارزشی خواهد داشت؟ نه به خدا قسم!

امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند: «اَلنَّظَرُ سَهْمٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِيسَ مَسْمُومٌ وَ كَمْ مِنْ نَظْرَةٍ أَوْرَثَتْ حَسْرَةً طَوِيلَةً؛^۲ نگاه‌کردن تیری است زهرآلود از ناحیۀ شیطان. چه بسیارند نگاه‌هایی که بعدها حسرت‌ها و تأسف‌های طولانی به‌ دنبال خود آورده‌اند».

اعوذ بالله السمیع العلیم من شر الشیطان اللعین الرجیم.