مرمت قبر حضرت حمزه و سالم‌بودن بدن مطهر ایشان

مرقد مطهر حضرت حمزه، عموی بزرگوار پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، از روز شهادت، زیارتگاه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، حضرت علی علیه‌السلام و حضرت فاطمۀ زهرا علیهاالسلام و تمام اعضای خاندان عبدالمطلب‌ و بنی‌هاشم بود. تاریخ‌نویسان شیعه‌ و سنی نوشته‌اند که حضرت زهرا علیهاالسلام به زیارت قبر مطهر عمویش، حضرت حمزه، بسیار علاقه‌مند بود. آن حضرت نخستین کسی است که قبر مطهر حضرت حمزه را مرمت‌، و اطرافش را با سنگ‌چین مشخص کرد. سپس علاقه‌مندان به خاندان عصمت‌ و طهارت علیهم‌السلام بارگاه و حرمی باشکوه بر فراز آن مرقد مطهر بنا کردند. این بقعه و بارگاه تا آغاز حکومت وهابیان احترام خاصی داشت و زیارتگاه زائران بود. در زمان حکومت این فرقه، مانند حرم‌های دیگر، تخریب شد.

قبر مطهر حضرت حمزه در طول تاریخ دو بار شکافته شد و جسد مطهرشان آشکار گردید، در حالی که مانند روز شهادت تازه بود و اثری از مرور زمان در آن دیده نمی‌شد. نوبت اول در سال 49 ه.ق. به دستور معاویه، فرزند هند جگرخوار و قاتل حضرت حمزه صورت گرفت. معاویه هنگامی که دید زائران گروه‌گروه به زیارت آن مرقد مطهر می‌روند تصمیم گرفت قبر ایشان را معدوم، و آثار جنایات پدر و مادرش را محو کند. دستور داد در منطقۀ احد قنات‌ و کانال آبی احداث کنند که از مرکز قبور مطهر احد بگذرد. قبرها را نبش کنند و اجساد و استخوان‌ها را به محل نامعلومی ببرند. مأموران معاویه قبر حضرت حمزه علیه‌السلام را نبش کردند و با کمال تعجب دیدند تمام بدن ایشان با پارچه‌هایی که به آن پیچیده شده و با گیاهانی که به دستور پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله برای حفاظت روی جسد قرار داده‌اند، همچنان مثل روز اول، ‌تر‌ و تازه باقی مانده است. یکی از کارگران با بیلی که در دست داشت به پای حضرت حمزه زد. ناگهان خون تازه از آن جاری شد. متوجه شدند انتقال این بدن‌های پاک به هیچ وجه امکان ندارد. قبرها را به حالت اولیه پوشاندند و از انتقال آن‌ها منصرف شدند. «وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ؛^۱ خدا کامل‌کنندۀ نور خود است، گرچه کافران خوش نداشته باشند».

به تعبیر شاعری دیگر:

دومین نبش قبر حضرت حمزه علیه‌السلام در سال 1344 ه.ق./ 1301 ه.ش. در نتیجۀ بارندگی‌های فراوان‌ و جاری‌شدن سیلاب در منطقۀ احد بود که قبر ایشان و برخی دیگر از شهدای احد شکافته شد و اجساد مطهرشان پس از گذشت 1300 سال آشکار گردید، به گونه‌ای که گویی همین امروز به شهادت رسیده‌اند و آثار خون‌ریزی در بعضی از اعضای مطهرشان دیده می‌شد. مقامات دولتی، ملی و مذهبی با نهایت احترام حضور یافتند و پس از ترمیم و تکمیل ساخت‌وساز لحدهای مطهر، آن جسدهای پاک را در مدفن اصلی‌شان به خاک سپردند و با احترام کامل، رضوان‌ و مرحمت الاهی را از درگاه باری‌تعالی برایشان درخواست کردند و با قرائت آیۀ «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»^۴ آن مکان مقدس را ترک کردند.^۵