خطاپوشی

سال‌ها پیش در کلاسی شلوغ ساعت‌مچی گران‌قیمتی از دانش‌آموز ثروتمندی دزدیده شد. آن شاگرد با گریه و زاری به معلم گفت: «ساعت مرا دزدیده‌اند‌ و من نمی‌توانم جواب پدرم را بدهم؛ مرا از خانه بیرون می‌کند». معلم با صدای بلند گفت: «هر کس ساعت را برداشته است لطفاً پس بدهد‌ و جایزه بگیرد». اما جوابی نشنید. معلم که نمی‌خواست پای پلیس‌ و ناظم به میان بیاید و آبروی دانش‌آموز برود فکری کرد و گفت: «همه بلند شوید و رو به دیوار بایستید و چشمانتان را محکم ببندید. من جیب‌های شما را یکی‌یکی می‌گردم و تا وقتی نگفته‌ام هیچ کدام نباید چشمانتان را باز کنید». دانش‌آموزان اطاعت کردند.

در میان آن‌ها پسری فقیر بود که ساعت را برداشته بود. او از ترس می‌لرزید و عرق سردی بر پیشانی‌اش نشسته بود. می‌دانست تا چند لحظۀ دیگر رسوا می‌شود و آبرویش می‌رود. معلم ساعت را در جیب او لمس کرد و آهسته درآورد. سخنی نگفت و به بازجویی ادامه داد‌ و جیب تمام دانش‌آموزان را بدون حرف و سخنی بازرسی کرد. سپس به دانش‌آموزان گفت: «چشمانتان را باز کنید و در جای خود بنشینید». ساعت را به صاحبش داد و بدون هیچ کلامی همه را مرخص کرد و تا پایان سال تحصیلی هم هیچ سخنی در این باره نگفت و این موضوع به‌کلی فراموش شد.

چهل سال بعد، دانش‌آموزی که ساعت را برداشته بود و حالا برای خود شخصیتی شده بود در خیابان با معلمش ملاقات کرد و دست معلم را بوسید و گفت: «من همان شاگرد خطاکاری هستم که آبرویم را حفظ کردید. از شما بسیار سپاس‌گزارم». معلم اظهار بی‌اطلاعی کرد و گفت: «من چیزی یادم نمی‌آید». شاگرد ادامه داد‌ و داستان سرقت ساعت را یادآوری کرد. معلم با نهایت بزرگواری گفت: «من در آن ماجرا، هنگا‌م بازرسی جیب‌های شما، چشمم را بسته بودم و تا این لحظه نمی‌دانستم ساعت را کدام یک از دانش‌آموزان برداشته است. نمی‌خواستم احساسم به هیچ یک از شما تغییر کند». آن مرد چهل‌ساله با لباس مرتب و با قیافه‌ای منظم در وسط خیابان به زمین افتاد و می‌گریست و با اشک خود کفش‌های معلم ر‌ا شست‌وشو می‌داد و می‌گفت: «هزار جان گرامی فدای بزرگواری‌ات! ای کاش گوشه‌ای از این بزرگواری را ما آموخته بودیم. آنگاه جهان گلستان می‌شد. هستی‌ام به فدایت ای معلم بزرگوار».

اللهم وفقنا لما تحب‌ و ترضی واجعل عواقب امورنا خیرا.