عبدالله افطح و ادعای امامت

بعد از رحلت امام صادق علیه‌السلام، عبدالله افطح، برادر امام موسی بن جعفر علیه‌السلام، ادعای امامت کرد و گفت: «من جانشین پدرم هستم، زیرا من بزرگ‌ترم». امام کاظم علیه‌السلام جمعی از اصحاب را دعوت فرمودند و برادرشان عبدالله افطح را هم احضار کردند. به اصحاب دستور دادند مقداری هیزم‌ و چوب فراهم کنند و در وسط صحن منزلشان آتش بزنند. آتش که خوب افروخته‌ و شعله‌ور شد امام کاظم علیه‌السلام با نهایت وقار و آرامش داخلش شدند و از میان شعله‌های آتش با اصحاب و با برادرشان عبدالله سخن گفتند. بعد از لحظاتی با سلامت کامل، بدون اینکه آتش اثری به لباس یا بدن مبارکشان کرده باشد، از آتش‌ها بیرون آمدند و خطاب به برادر فرمودند: «یکی از نشانه‌های امامت این است که آتش بدن او را نمی‌سوزاند. دیدی که من داخل آتش شدم، توقف کردم‌ و با شما سخن گفتم و آتش مرا نسوزاند. اگر واقعاً تو جانشین پدر و امام این امت هستی مانند من در این آتش داخل شو». عبدالله خود را به قدم‌های آن حضرت افکند و ضمن معذرت‌خواهی به امامت آن حضرت اعتراف کرد و گفت خداوند تبارک‌ و تعالی بهتر می‌داند رسالت‌ و امامتش را به چه کسی عطا کند.

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «رَحِمَ اَللَّهُ اِمْرَأً عَرَفَ قَدْرَهُ وَ لَمْ يَتَعَدَّ طَوْرَهُ؛^۲ خدا رحمت کند کسی را که قدر و منزلت خود را بشناسد و از آن تجاوز نکند».