کرامتی از امام رضا علیه‌السلام

شخصیت محترمی از بازرگانان قدیم می‌گوید به قصد برنامه‌ای عازم سیستان شدم. در بین راه هواپیما دچار نقص فنی شد و در فرودگاه مشهد فرود اضطراری کرد. ساعت حدود ۸ صبح بود. خلبان گفت تا ساعت ۵ بعدازظهر در اینجا هستیم تا قطعۀ مد نظر از تهران برسد. دیدم وقت کافی برای زیارت حرم مطهر امام رضا علیه‌السلام دارم. اتومبیلی گرفتم و عازم آنجا شدم. در هنگام ورود به آستان مقدس امام هشتم علیه‌السلام احساس کردم آن حالت روحانی‌ای که باید داشته باشم ندارم و آمادگی روحانی برای تشرف به حضور مبارک امام در من نیست. از زیارت منصرف شدم و در کوچه‌ها و خیابان‌های اطراف حرم قدم می‌زدم و به حالت خود افسوس می‌خوردم. آن زمان نانوایی‌ها با هیزم تنورشان را گرم می‌کردند. جمعی از کارگران هیزم را از بیابان‌های اطراف مشهد جمع می‌کردند و به نانوایان می‌فروختند.

همین‌طور که در خیابان‌ها قدم می‌زدم پیرمردی را دیدم که هیزم فراوانی، سنگین‌تر از ظرفیت گاری دستی‌اش، با سختی حمل می‌کند. به او گفتم: «پدرم! مجبوری این همه هیزم بارگیری کنی، که این‌طور به زحمت بیفتی؟» گفت: «آقا، مجبورم! دختر دم بختی دارم. باید برای تهیۀ جهیزیه‌اش خیلی هیزم بفروشم تا او را به خانۀ بخت بفرستم. فقط همین یک دختر را دارم و دستم خالی است». گفتم: «می‌توانی یک استکان چای مرا مهمان کنی؟» گفت: «قدم‌هایتان‌ روی چشم‌هایم! شما مهمان آقایم امام رضا علیه‌السلام هستید!»

وارد منزلش شدم. چه منزلی! بسیار فقیرانه با وسایلی بسیار اندک‌ و ناچیز! دخترش با یک استکان چای از من پذیرایی کرد. پرسیدم: «برای جهیزیۀ دخترت چه مبلغی لازم داری؟» گفت: «دو میلیون! برایم خیلی سنگین است!» دسته چک همراهم بود. برای قراردادی تجاری به سیستان می‌رفتم. مبلغ ده میلیون برایش نوشتم و گفتم: «جهیزیۀ خوبی برای دخترت تهیه کن و به زندگی خودت هم سر و سامانی ‌بده. تو پدرزن شده‌ای و خرج بسیار داری». گفت: «آقا، من اگر تا آخر عمرم هم کار کنم نمی‌توانم این بدهی را بدهم. از لطف شما ممنونم، ولی نمی‌پذیرم». گفتم: «این هدیۀ امام رضا علیه‌السلام است. قرض و وام نیست». پیرمرد روی قدم‌هایم افتاد و هر دو لحظاتی به شکرانۀ این نعمت بزرگ از ولی نعمتمان، حضرت رضا علیه‌السلام، با چشم‌های بارانی‌مان تشکر‌ و سپاس‌گزاری می‌کردیم.

وقت من تقریباً تمام شده بود‌ و باید خود را به فرودگاه می‌رساندم. به درب حرم مطهر رفتم تا از آن امام بزرگوار تشکر‌ و خداحافظی کنم، آنچنان حالت روحانی‌ای پیدا کرده بودم که گویا می‌فرمودند: «بفرما مهمان عزیز ما!» چند لحظه‌ای بدون زیارت‌نامه خواندن شرف‌یاب شدم‌ و ضریح مطهر را بوسیدم. هیچ وقت شیرینی‌ و لذت آن زیارت از خاطره‌ام محو نمی‌شود. نفهمیدم هواپیما به چه منظوری و به دستور چه شخصیت والایی در فرودگاه مشهد مجبور به فرود شده بود! به خود آمدم. گویا این لحظات را خواب می‌دیدم و کارهایی را بدون اختیار و اراده انجام داده بودم که تا زنده‌ام از یادم نمی‌رود! در آن سفر بود که قرارداد بسیار خوب‌ و پُرمنفعتی نصیبم شد که خودم هرگز فکرش را نمی‌کردم و امروز هرچه دارم از آن سفر دارم.

اللهم صل علی علیّ بن موسی الرضا المرتضی الامام التقی النقی‌ و حجتک علی من فوق الارض‌ و رحمة الله‌ و برکاته.