علامه دهخدا‌ و احترام به مادر

دهخدا مادری داشت پرخاشگر و عصبی. ایشان به خاطر مادرش ازدواج نکرده بود و مجرد بود و با او زندگی می‌کرد. نیمه‌شبی مادرش او را از خواب بیدار کرد و آب خواست. دهخدا رفت و لیوانی آب آورد. مادرش، به بهانۀ گرم‌بودنِ آب، لیوان را بر سر دهخدا کوبید. سر دهخدا شکست و خونی شد. به گوشه‌ای از اتاق رفت و گریست. گفت: «خدایا! من چه گناهی کرده‌ام؟ به خاطر مادرم بر آرزوهایم پشت پا زده و خود را مقطوع‌النسل کرده‌ام. این هم مزدی که مادر به من داد! خدایا! صبرم را تمام نکن و شکیبایی‌ام را از من نگیر!» گریست و خوابید. شب در عالم رؤیا دید نوری سبز از سرش وارد شد و در کل بدنش پیچید و روشنش کرد. صدایی به او گفت: «برخیز! در پاداش تحمل بهانه‌گیری‌های مادرت، به تو علم دادیم». از فردای آن روز دهخدا شاهکار تاریخ ادبیات ایران را، که جامع‌ترین لغت‌نامه و امثال و حکم بود، گرد آورد و نامش برای همیشه در تاریخ ادبیات جاودانه شد.