مصاحبۀ دانشگاه و نماز اول وقت

علامۀ بزرگوار سید محسن جبل‌عاملی، از دانشمندان‌ و علمای برجستۀ لبنان، می‌گوید در جوانی یکی از بستگان ما برای تحصیل به آمریکا رفته بود و خاطرات‌ و گذران زندگی‌اش را برایم می‌نوشت. نامه‌ای از او به دستم رسید که در آن نوشته بود چند روز پیش امتحانی داشتیم. این امتحان به شکل نوبتی‌ و مصاحبۀ فردی و حضوری بود. تمام دانشجویان در سالن انتظار نشسته بودیم و هر دانشجویی در انتظار نوبتی بود که برایش تعیین شده بود. هنوز نوبت من نشده بود که وقت نماز رسید. دیدم اگر به انتظار بنشینم نمازم فوت می‌شود. از طرفی، امتحان هم برایم مهم‌ و حیاتی بود؛ مصاحبۀ نهایی و تمدیدنشدنی برای ورود به دانشگاه!

تصمیم گرفتم نمازم را بخوانم. از جا حرکت کردم تا برای ادای نماز از سالن خارج شوم. از من پرسیدند: «کجا می‌روی؟ نوبتت نزدیک است!» گفتم: «من تکلیف دینی‌ای دارم که وقتش می‌گذرد». گفتند: «امتحان‌ و مصاحبه هم وقتش می‌گذرد و اگر غایب باشی از ورود به دانشگاه محروم‌ خواهی شد». گفتم: «هرچه خدا بخواهد. من در قبال خدای خودم انجام وظیفه می‌کنم، او هم مرا یاری‌ خواهد کرد». برگزارکنندگان مصاحبه متوجه شدند که من به اندازۀ زمان انجام‌دادن وظیفه‌ای دینی غیبت کرده‌ام. پس از پایان امتحان، جلسه‌ای خصوصی برایم تشکیل دادند‌ و گفتند: «دانشجویی که تا این حد به وظایفش متعهد است‌ و احساس مسئولیت می‌کند برای ما شایستۀ احترام است». از برکت نماز اول وقت با رتبۀ خوبی پذیرفته شدم.

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «هیچ کاری نزد خدا بهتر از نماز اول وقت، نیکوکاری به والدین، و خوش‌رفتاری با مردم نیست».^۱