حمایت حضرت اباعبدالله علیه‌السلام از کبوتر‌های کربلا

طلبه‌ای در یکی از مدارس علوم دینی کربلا مشغول تحصیل علوم دینی بود. مقابل اتاقش بالکن و نرده‌ای بود که کبوترهای حرم رویَش جمع می‌شدند. طلبه به هوس افتاد که با شکار کبوترها برای خودش خوراک لذیذی ‌از گوشت این پرندگان تهیه کند. به هر وسیله‌ای که امکان داشت دو کبوتر شکار کرد‌ و غذای مد نظرش را تهیه کرد. شب امام حسین علیه‌السلام را به خواب دید که ایشان با خشونت او را خطاب قرار دادند و فرمودند: «چرا کبوترهای مرا شکار، و آن‌ها را ذبح کردی؟ مگر گوشت قحط است؟ این کبوترها در پناه حرم من هستند. هیچ کس حق تعرض به‌ آن‌ها را ندارد. اگر هوس گوشت داری از فردا روزی ربع کیلو گوشت برایت حواله می‌کنم».

آن طلبه می‌گوید روز بعد، از خیابان بین‌الحرمین می‌گذشتم. یک مغازۀ قصابی قدیمی در آنجا بود. مرا که از دور دید صدایم زد. نامم را پرسید‌ و گفت: «‌از فردا صبح، روزی ربع کیلو گوشت پیش من داری. هر روز صبح بیا‌ و سهمیۀ گوشتت را بگیر». من تا شش ماه هر روز می‌رفتم و سهمیۀ گوشت را می‌گرفتم. مسافرتی برایم پیش آمد. نزد یکی از هم‌درسی‌ها‌ رفتم و سهمیۀ گوشتم را به او فروختم. او را درب مغازۀ گوشت‌فروش‌ بردم و گفتم: «از فردا چند روزی سهمیۀ مرا به این آقا بدهید». صاحب مغازه گفت: «این سهمیه فقط برای شخص تو و در این شهر کربلاست. به شخص دیگری نخواهیم داد».

السلام علی الحسین‌ و علی علیّ بن الحسین‌ و علی اولاد الحسین‌ و علی اصحاب الحسین، ابداً ما بقیت‌ و بقی اللیل والنهار.