از تو کوشش! از خدا پیدایش!

در روستایی دور از شهر، جوانی بود تهی‌دست که چند درخت خشک در زمین مقابل خانه‌اش بود. جوان هر روز به درختان تکیه می‌داد‌ و گدایی می‌کرد. اهالی روستا به او اعتنایی نمی‌کردند و بدون توجه از کنارش می‌گذشتند. پیرمردی عارف، از مردان روستا، روزی کنار جوان نشست و از حالش پرسید. جوان از تهی‌دستی و بیچارگی خود سخنانی با ناامیدی بیان کرد.‌ پیرمرد گفت: «هر روز چند سطل آب پای این سه درخت بریز و این درختان را آبیاری کن. خداوند زحماتت را بی‌پاداش نخواهد گذاشت». جوان گفت: «مگر نمی‌بینی این درختان خشک و بی‌بار‌ و برگ است؟ آبیاری آن‌ها چه فایده‌ای دارد؟ مرد عارف گفت: «از تو کوشش! از خدا پیدایش! عزیزم، با تنبلی و بی‌حوصلگی هیچ وقت کاری پیش نمی‌رود. صبور و بردبار باش و هر روز این درختان را آبیاری کن. من ضمانت می‌کنم که این درخت‌ها سبز خواهد شد و میوه‌های خوش‌رنگ و خوش‌طعمی به تو خواهد داد. تو صبور باش و هر روز وظیفۀ خودت را در آبیاری انجام بده. پشیمان نمی‌شوی».

با پشتکار آن جوان و تشویق آن مرد خیرخواه، در آغاز بهار درختان شکوفا شد و در تابستان به بار نشست. در پایان سال، از کاشت جوانه‌ها و پاجوش‌های آن درختان نهال‌های نورس دیگری به عمل آمد و بعد از چند سال، آن جوان از ثروتمندان روستایش شد و همه به باغ‌های پُرمیوه‌اش غبطه می‌خوردند.

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «چه بسیار مشکلات‌ و گرفتاری‌ها که با صبر و پشتکار برطرف می‌شود».^۳