نماز اول وقت، برکت زندگی

در تهران مساجد معدودی هست که در آن مراسم نماز صبح به جماعت برگزار می‌شود. شخصی می‌گوید مسجد محلۀ ما یکی از آن مساجد بود. من بعضی از روزها موفق می‌شدم برای نماز صبح به مسجد بروم. هر صبحی که به مسجد می‌رفتم مردی جلوتر از من در مسجد حضور داشت. روز بعد زودتر رفتم. باز همان مرد شریف حضور داشت. روز بعد زودتر و باز هم به همین ترتیب ایشان زودتر از من آمده بود. روز دیگری قبل از اذان رفتم. دیدم باز هم آن شخص در مسجد حضور دارد. کنجکاو شدم. بعد از نماز رفتم و از او پرسیدم: «آقای محترم! شما خواب و خوراک و کار و زندگی ندارید که همیشه در مسجدید؟» خودش را معرفی کرد. فهمیدم از بزرگ‌ترین تاجرهای موفق و معروف محلۀ ماست. گفت: «من فقط 15 دقیقه قبل از اذان به مسجد می‌آیم و بعد از نماز به کارهای روزانه مشغول می‌شوم» پرسیدم: «این برنامۀ شما علت خاصی دارد یا برنامۀ عادی شماست؟» گفت: «می‌ترسم نماز اول وقتم ترک شود. چند لحظه‌ای زودتر به مسجد می‌آیم». پرسیدم: «حالا چرا این‌قدر به نماز اول وقت اصرار دارید؟» گفت: «من قول داده‌ام همۀ نمازهایم را اول وقت بخوانم».

پرسیدم: «به چه کسی؟» گفت: «من نه شغلی داشتم و نه درآمدی. دوست داشتم به سفر حج بروم و ازدواج کنم و تشکیل زندگی بدهم، اما نمی‌شد. در مجلسی با جناب شیخ رجب‌علی خیاط آشنا شدم. خدمت ایشان رفتم و آرزوها و خواسته‌هایم را گفتم و درخواست نصیحتی کردم. ایشان گفتند اگر می‌خواهی شغل خوب و بابرکتی داشته باشی نمازت را اول وقت بخوان؛ اگر می‌خواهی ازدواج موفق و همسر خوبی داشته باشی نمازت را اول وقت بخوان؛ و اگر طالب حج هستی باز هم نمازهایت را اول وقت بخوان. پرسیدم هر کدام از این قفل‌های زندگی‌ام با یک کلید باز می‌شود؟ پاسخ دادند نماز اول وقت شاه‌کلید است و در صورت امکان به جماعت و در مسجد بخوان. از آن زمان متعهد شدم نمازهایم را اول وقت بخوانم. من به عهدم وفا کردم، خدای مهربان هم به عهدش وفا کرد. هم شغل بابرکت، هم همسر مهربان، و هم سفر حج و زندگی آبرومند به من عطا فرموده است. او به عهدش وفا کرده است. بر من هم واجب است به عهدم متعهد باشم».

خداوند مهربان می‌فرماید: «مَنْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَ مَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ؛^۱ کسی که زراعت آخرت را بخواهد بر زراعتش می‌افزاییم و کسی که زراعت دنیا را بخواهد اندکی از آن را به او می‌دهیم، ولی او را در آخرت هیچ بهره و نصیبی نیست».