زیارت اربعین

زیارت اربعین از همان نخستین سال شهادت امام حسین علیه‌السلام آغاز شد. جابر بن عبدالله انصاری، از صحابۀ نزدیک پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، به همراه فقیه‌ و دانشمندی به نام عطیه، از کوفه پیاده عازم بارگاه ملکوتی آن حضرت شدند و به زیارت آن مرقد مطهر رفتند. بازماندگان حادثۀ کربلا‌ و اسیران از اهل بیت علیهم‌السلام نیز در این روز به کربلا رسیدند و عزاداری و سوگواری کردند و مرقد مطهر حضرت اباعبدالله علیه‌السلام و سایر شهدا را زیارت کردند. در سال 65 ه.ق. برای اولین بار بقعه و بنایی بر مزار پاک حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام به دست مختار ثقفی ساخته شد.

تاریخ حرم مطهر امام حسین علیه‌السلام فراز‌ و نشیب‌های بسیار دارد و بارها به دست دشمنان و مخالفان اهل بیت علیهم‌السلام در معرض هجوم و تخریب قرار گرفته، ولی پس از هر تخریب، تعمیری شایسته‌تر شده است. خلفای عباسی، از جمله مهدی عباسی، هارون‌الرشید و متوکل، هر یک اقدام به انهدام آن بارگاه ملکوتی کردند، به‌خصوص متوکل که دستور داد بنای حرم مطهر را تخریب کنند و زمین را برای زراعت شخم بزنند و نهر آبی خروشان برای محو و نابودی آثار قبر مطهر به آن منطقه جاری کنند. آب‌ها پیرامون قبر مطهر متراکم شد، اما قبر را فرا نگرفت. مردم و حاضران گفتند: «حیر الماء؛ آب حیران و سرگردان شد» و در مقابل آن مرقد مطهر سر تعظیم فرود آورد. از آن تاریخ این منطقۀ مقدس به نام «حائر» در تاریخ‌ها ثبت و ضبط شد و ساکنان کربلا با افتخار عنوان «حائری» را برای خود انتخاب می‌کردند.

در سال 1216 ه.ق. وهابیان به شهر کربلا و مرقد مطهر سالار شهیدان هجوم بردند، ضریح مطهر را شکستند و با آتش‌زدن صندوق گران‌بهای روی قبر قهوه تهیه کردند. در این حادثۀ تلخ در حدود 550 نفر به شهادت رسیدند. در سال 1411 ه.ق. حکومت بعث عراق هم به حرم مطهر هجوم برد و اهانت کرد و خسارات شدیدی به حرم وارد کرد و تمام جواهرات و هدایای حرم را به سرقت برد و جمع کثیری از زائران را به شهادت رساند و به مدت شش ماه درب‌های حرم مطهر امام حسین علیه‌السلام و برادر بزرگوارش، حضرت اباالفضل علیه‌السلام، مسدود بود. گروه بسیاری زندانی شدند. سید محمدباقر حکیم به حبس ابد محکوم شد و برای سید محمدحسین فضل‌الله و علامه عسکری، که از عراق خارج شده بودند، حکم اعدام غیابی صادر شد. در سال 1392 حکومت بعث ساقط شد و حزب بعث متلاشی گردید. بارگاه ملائک‌پاسبان سالار‌ و سرور آزادگان، حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام‌ و شوکت‌ و عظمت آن بارگاه و شهر کربلا هزارچندان مضاعف گردید. درب‌های حرم مطهر ترمیم شد و خرابی‌ها به زیباترین وجه مرمت گردید و تعداد زائرانی که سالیانی ممنوع شده بودند به شکل غیرمنتظره‌ای فزونی یافت. طبق آمار رسمی حکومت عراق، آمار زائران اربعین از همان سال‌های اول بعد از حکومت بعث رو به افزایش است.

هر سال کرامات و معجزاتی در هنگام این کنگرۀ خودجوش به لطف پروردگار و عنایات امام حسین علیه‌السلام واقع می‌شود. تا به حال چندین کتاب محتوی کرامات اربعین به چاپ رسیده است: «يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ؛^۱ آن‌ها مى‌خواهند نورِ خدا را با دهانشان خاموش كنند، ولى خدا جز اين نمى‌خواهد كه نور خود را كامل كند، هرچند كافران ناخشنود باشند».

اللهم ارزقنا شفاعة الحسین یوم الورود‌ و ثبت لنا قدم صدق عندک مع الحسین و اصحاب الحسین الذین بذلوا مهجهم دون الحسین علیه‌السلام.