رفتار جوان‌مردانه با دشمن

جناب هانی بن عروه، از شخصیت‌های برجستۀ کوفه و از شیعیان خالص و مخلص اهل بیت علیهم‌السلام، میزبان مسلم بن عقیل، سفیر و نمایندۀ ویژۀ امام حسین علیه‌السلام بود و از ایشان با نهایت احترام پذیرایی می‌کرد. هنگامی که تمام مأموران ابن‌زیاد، به‌شدت در تعقیب مسلم بودند، هانی به او پناه داده بود. هانی بن عروه بیمار شد و در منزل بستری گردید. ابن‌زیاد به دلیل شخصیت برجستۀ هانی و جلب محبت او و طایفۀ بانفوذش در کوفه تصمیم گرفت به عیادت هانی برود، بدون اینکه بداند مسلم در منزل هانی بن عروه مخفی شده است. هانی، هنگامی که پیام ابن‌زیاد را دریافت کرد، به مسلم عرض کرد: «موقعیت مناسبی نصیبمان شده است. دشمن به پای خودش به دام ما می‌افتد و ما به‌راحتی می‌توانیم او را به کیفر کارهایش برسانیم و نابودش کنیم. شما مسلح با شمشیر برهنه پشت پرده پنهان شو. ابن‌زیاد می‌آید و من در وقت مناسب اظهار عطش و تقاضای آب می‌کنم. شما در یک لحظۀ حساس با شمشیر برهنه‌ات بر او حمله کن و این دشمن غدار را به قتل برسان. ما و شما و مردم کوفه از شر او خلاص خواهیم شد».

ابن‌زیاد وارد خانۀ هانی شد، ولی مسلم هیچ عکس‌العملی نشان نداد و از پس پرده بیرون نیامد. ابن‌زیاد پس از لحظاتی خداحافظی کرد و از منزل هانی خارج شد. هانی ناراحت و نگران از مسلم گلایه کرد که شما موقعیت بسیار خوبی را از دست دادی. مسلم گفت: «او در این برنامه مهمان ما بود. دیانت من و پسرعمویم، حضرت اباعبدالله علیه‌السلام، به هیچ وجه به ما اجازه نمی‌دهد مهمان را به قتل برسانیم، اگرچه دشمن خونی ما باشد. علاوه بر این، از پشت سر حمله‌کردن و ناجوان‌مردانه دشمن را کشتن در دیانت ما اهل بیت علیهم‌السلام نیست. حضرت اباعبدالله علیه‌السلام می‌فرمایند من برای امر به معروف و کارهای شایسته و نهی از منکر و کارهای ناشایست قیام می‌کنم. این‌گونه به دشمن حمله‌کردن از جوان‌مردی ما اهل بیت علیهم‌السلام نیست. ما، مرد‌ و مردانه با نهایت مهربانی به میدان دشمن می‌رویم، نه با پیروزی به هر قیمتی که باشد. ناجوان‌مردانه به دشمن حمله‌کردن نوعی ذلت و بیچارگی، و پیروی از هواهای نفسانی است. سرورم حضرت اباعبدالله علیه‌السلام به من توصیه فرموده‌اند با نهایت مهربانی و عزت نفس با مردم رفتار کنم؛ هیهات من الذلة!»

السلام علی الحسین و علی علیّ بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین.